Wednesday, April 25, 2018

શબાના પાટિલ વિરુદ્ધ સ્મિતા આઝમી


સંદેશ - સંસ્કાર પૂર્તિ - 1 એપ્રિલ2018 
કોલમઃ મલ્ટિપ્લેક્સ                   
મિડીયાના દાવપેચ સ્મિતાને બહુ સમજાતા નહીં, જ્યારે શબાના પત્રકારોને ખાસ્સી ચતુરાઈથી હેન્ડલ કરી શકતાં. ડિરેક્ટરો-પ્રોડ્યુસરોને પોતાની બાજુ કરી લેવામાં સ્મિતા કાચાં પડતાં, જયારે આ મામલામાં પણ શબાના વધારે ઉસ્તાદ હતાં. સ્મિતા પાટિલ માટે ફિલ્મમેકર શ્યામ બેનેગલ ભોળીભટાક શબ્દ વાપરે છે.



બાના આઝમીએ તાજેતરમાં એક વિડીયો શોમાંકહ્યું હતું કે સ્મિતા પાટિલની હયાતીમાં મેં એના વિશે અયોગ્ય કહેવાય એવી ભાષામાં ટિપ્પણીઓ કરી હતી અનેમારા આ ગેરવર્તન બદલ મને સખત અફસોસ છે. સ્મિતાનાં મૃત્યુને ત્રણ દાયકા કરતાંય વધારે સમયગાળો વીતી ચુક્યો છે. વ્યક્તિ જીવિત ન હોય, પોતાની બાજુ રજૂ કરવાની કે પ્રતિદલીલ કરી શકવાની સ્થિતિમાં ન હોય ત્યારે સામેના માણસને કોઈ પણ વાત કે કિસ્સાને તોડીમરોડીને પોતાની તરફેણમાં પેશ કરવાનો છૂટો દોર મળી જતો હોય છે. ધારત તો શબાના પણ એમ કરી શક્યાં હોય, પણ તેને બદલે એમણે સતત પોતાની ભુલનો  જાહેરમાં એકરાર કર્યો છે. આ એમની મોટપ ગણાય.

શબાના આઝમી અને સ્મિતા પાટિલ એટલે માત્ર હિન્દી નહીં, પણ ભારતીય સિનેમાની સર્વકાલીન મહાનતમ અભિનેત્રીઓ તે એક સર્વસ્વીકૃત હકીકત છે.1970ના દાયકામાં હિન્દી સિનેમામાં આર્ટ ફિલ્મોનો ટ્રેન્ડ શરૂ થયો હતો. શ્યામ બેનેગલ, ગોવિંદ નિહલાણી, મૃણાલ સેનજેવા ફિલ્મમેકરોએ મરીમસાલાથી ભરપૂર ટિપિકલ કમર્શિયલ ફિલ્મોથી દૂર રહીને રિયલિસ્ટિક ફિલ્મો બનાવવાનું શરૂ કર્યું. શબાના આઝમી, સ્મિતા પાટિલ, નસીરુદ્દીન શાહ, ઓમ પુરી જેવા તગડાં કલાકારોનો ઉદય આ જ દૌરમાં થયો. ફર્સ્ટ-ટાઇમ ડિરેક્ટર શ્યામ બેનેગલે પુનાની ફિલ્મ ઇન્સ્ટિટ્યુટમાંથી તાજી તાજી બહાર આવેલી શબાના આઝમીને પોતાની અંકુર’ (1974) ફિલ્મ માટે સાઇન કર્યાં. શબાના કરતાં સ્મિતા પાંચ વર્ષ નાનાં. એ પણ પુનાની ફિલ્મ ઇન્સ્ટિટ્યુટની સ્ટુડન્ટ અને મેરે સાથ ચલ નામની એની પહેલી ફિલ્મ પણ 1974માં જ રિલીઝ થઈ હતી. અંકુર ફિલ્મે તરત જ શબાનાને એક સુપર ટેલેન્ટેડ એક્ટ્રેસ તરીકે પ્રસ્થાપિત કરી દીધાં, જ્યારે સ્મિતા તરફ સૌનું ધ્યાન એક વર્ષ પછી નિશાંતફિલ્મને કારણે ખેંચાયું. આ ફિલ્મ પણ શ્યામ બેનેગલે જ ડિરેક્ટ કરી હતી અને એમાં શબાના આઝમી પણ હતાં.

શબાના અને સ્મિતાએ પાંચ ફિલ્મોમાં સાથે કામ કર્યું છે –નિશાંત (1975),‘આલ્બર્ટ પિન્ટો કો ગુસ્સા ક્યોં આતા હૈ?’ (1981),‘મંડી (1983),‘અર્થ (1983) અને 0ઊંચ નીચ બીચ0 (1989). શબાના-સ્મિતા બન્ને એકબીજીના માથાં ભાંગે એટલી પ્રતિભાવાન હતાં, બન્ને એક પ્રકારની ફિલ્મો કરતાં હતાં, બન્નેની સિનેમેટિક સેન્સિબિલિટી એકસમાન હતી, બન્નેનાં નામ એકશ્ર્વાસે – એકસાથે લેવાતાં હતાં. એટલી હદે કે, શબાનાએ ખુદ કહ્યું છે તેમ, હું શબાના પાટિલ હતી અને એ સ્મિતા આઝમી’! તેમની વચ્ચે હરીફાઈ થવી સ્વાભાવિક હતી. શરૂઆતમાં સ્પર્ધાનું તત્ત્વ એટલું બોલકું નહોતું, પણ મહેશ ભટ્ટની અર્થ પછી માહોલ ગરમાઈ ગયો.



અર્થ એક સીમાચિહ્નરૂપ ફિલ્મ છે, જે હિન્દી સિનેમાના તમામ પ્રેમીઓએ અવશ્યપણે જોવી જોઈએ. હજુ સુધી જોઈ ન હોય તો હવે જોઈ લેજો. યુટ્યુબ પર આખેઆખી ફિલ્મ અવેલેબલ છે. સ્ટોરી એવી છે કે પૂજા (શબાના આઝમી)ના પતિ ઇન્દર (કુલભૂષણ ખરબંદા)નું કવિતા (સ્મિતા પાટિલ) સાથે એક્સ્ટ્રામેરીટલ અફેર ચાલી રહ્યું છે. શબાના સ્મિતાને બહુ વીનવે છે, આજીજી કરે છે. માનસિક રીતે બીમાર અનેતીવ્ર અસલામતી અનુભવી રહેલી સ્મિતા આખરે કુલભૂષણ ખરબંદા સાથેનો છેડો ફાડી નાખે છે. કુલભૂષણ શબાના પાસે પાછો ફરે છે. શબાનામાંહવે આત્મસન્માન અને આત્મવિશ્વાસ બન્ને જાગી ચુક્યા છે. એ કુલભૂષણને સવાલ કરે છેઃ ધારો કે મારે કોઈ પરપરુષ સાથે સંબંધ હોત અને જો હું તારી પાસે પાછી ફરી હોત તો શું તું મને સ્વીકારી લે? ઇન્દર કહે છેઃ ના. શબાના આટલું જ કહે છેઃ ગુડબાય ઇન્દર.. અને પછી પીઠ ફેરવીને જતી રહે છે. ફિલ્મ અહીં પૂરી થાય છે. 

અર્થ સાઇન કરતી વખતે સ્મિતા સારી રીતે જાણતાં હતાં કે ઓડિયન્સની સહાનુભૂતિ અબળા પત્નીનો રોલ કરી રહેલી શબાનાને મળવાની છે,આમ છતાંય એમણે પરસ્ત્રીનું કિરદાર ભજવવાનું પસંદ કર્યું. સ્મિતાની આ પસંદગીને કારણે સૌને નવાઇ લાગી હતી, પણ સ્મિતાએ અધર વૂમનના પાત્રમાં પડકાર જોયો. અર્થ મૂળભૂત રીતે શબાનાની ફિલ્મ છે તે હકીકતથી વાકેફ હોવા છતાં એમણે એટલું કમાલનું પર્ફોર્મન્સ આપ્યું કે નર્વસ બ્રેકડાઉનની ધાર પર પહોંચી ગયેલી ઇન્સિક્યોર પારકી સ્ત્રીના પાત્રને અવિસ્મરણીય બની ગયું.



અર્થનો પેલો પાર્ટી સીન ખૂબ વખણાયો છે. એક મહેફિલમાં ભયાનક માનસિક પીડા અનુભવી રહેલી શબાના દારૂના નશામાં ધમાલ કરે છે અને સ્મિતાને વેશ્યા સુધ્ધાં કહી બેસે છે. મહેશ ભટ્ટે કહે છે,‘આ સીન અમે મોડી સાંજે ભારે ઉતાવળમાં શૂટ કર્યો હતો, કારણ કે ફિલ્મનું બજેટ સાવ પાંખું હતું અને એકસ્ટ્રા કલાકારોને અમે ઓવર-ટાઇમના પૈસા આપી શકીએ એમ નહોતા. સ્મિતાએ એ અરસામાં અમિતાભ બચ્ચનની શક્તિ ફિલ્મ સાઇન કરી હોવાથી એકાએક સ્ટાર ગણાવા લાગી હતી. કદાચ એટલે જ પેલા પાર્ટી સીન વખતે એને અવઢવ થઈ રહી હતી. આ આખા દશ્યમાં શબાના એને બધાની બચ્ચે ભચંકર અપમાનિત કરે છે, પણ સ્મિતા કશું જ રિએક્ટ કરતી નથી. મુદ્દો એ હતો કે જે સ્ત્રી શરાબના નશામાં ચકચૂર હોય, જેનો પતિ એને છોડીને જતો રહ્યો હોય અને જેપરસ્ત્રીને ભાંડતી વખતે ખુદને પણ અત્યંત ક્ષોભજનક સ્થિતિમાં મૂકી દીધી હોય એની સામે તમે શું રિએક્શન આપી શકો? સ્મિતાના ગળે મારી આ વાત ઉતરી ગઈ અને એણે કશો જ વિરોધ વગર આ સીન શૂટ કર્યો.

આ ફિલ્મ માટે શબાનાને નેશનલ અવોર્ડ મળ્યો. તે સાથે જ શબાના-સ્મિતા વચ્ચેનું કોલ્ડ વોર વધારે તીવ્ર બની ગયું. છંછેડાયેલી સ્મિતાએ આક્ષેપ કર્યો કે મહેશ ભટ્ટે આ ફિલ્મમાં મારા રોલ કરતાં શબાનાના રોલને વધારે મજબૂત બનાવીને મને છેતરી છે. કેટલાય અઠવાડિયાઓ સુધી સ્મિતાએ મહેશ ભટ્ટ સાથે વાત ન કરી. આખરે એક દિવસ આકસ્મિકપણે પાર્ક હોટલનાં પગથિયાં પર બન્ને આમનેસામને થઈ ગયાં. સ્મિતાએ બખાળા કાઢાવાનું શરૂ કરી દીધું. મહેશ ભટ્ટે એને કહ્યું, મારી આંખોમાં જો. હું તને સાવ સાચું કહું છું. તારી સાથે મેં કોઈ અપ્રામાણિકતા કરી નથી. તને નીચા દેખાડવાનો મારો કોઈ ઇરાદો નહોતો. એક ફિલ્મમાં બબ્બે ધરખમ અભિનેત્રીઓનાં કિરદારો વચ્ચે સંતુલન જાળવવામાં,બન્નેની પ્રતિભાને પૂરતો ન્યાય મળે એવી રીતે ફિલ્મ બનાવવામાં કદાચ હું જ કાચો પડ્યો છું. આ સાંભળીને સ્મિતાની આંખો છલકાઈ ઉઠી. એ જોરથી મહેશ ભટ્ટને ભેટી પડી અને કહ્યું, મારે તારું શું કરવું?આઇ કાન્ટ ઇવન હેટ યુ!’

....અને બસ, સ્મિતા અને મહેશ ભટ્ટ વચ્ચે પાછી દોસ્તી થઈ ગઈ.

મિડીયાની વાતને બઢાવીચઢાવીને રજૂ કરવાની આદતને કારણે શબાના-સ્મિતા વચ્ચેનું યુદ્ધ હતું તેના કરતાં વધારે વિકરાળ લાગતું ગયું. ફિલ્મો વિશે લખતા પત્રકારોમાં રીતસર બે છાવણી પડી ગઈ હતી. શબાના-સ્મિતા વચ્ચે ક્યારેય દોસ્તી ન થઈ શકી એનું એક કારણ મિડીયાની એકધારી ચંચૂપાત પણ હતું. એક સામાન્ય મત એવો હતો કે  મિડીયાના દાવપેચ સ્મિતાને બહુ સમજાતા નહીં, જ્યારે શબાના પત્રકારોને ખાસ્સી ચતુરાઈથી હેન્ડલ કરી શકતાં. શબાનાના કવિ પતિ કૈફી આઝમી અને અભિનેત્રી માત્રા શૌકત આઝમી પોતપોતાની રીતે સેલિબ્રિટી હતાં. હાઇ-પ્રોફાઇલ લાઇફ શબાનાએ નાનપણથી બહુ નજીકથી જોઈ હતી. ડિરેક્ટરો-પ્રોડ્યુસરોને પોતાની બાજુ કરી લેવામાં સ્મિતા કાચાં પડતાં, જયારે આ મામલામાં પણ શબાના વધારે ઉસ્તાદ હતાં. ફિલ્મમેકર શ્યામ બેનેગલ, સ્મિતા પાટિલ માટે ભોળીભટાક શબ્દ વાપરે છે.



શબાના-સ્મિતા વચ્ચેની ચડસાચડસી વિશે મહેશ કહે છે,પોતાને ઉડવા માટે ખુલ્લું આકાશ મળે તે માટે બે અત્યંત પ્રતિભાવંત અભિનેત્રીઓ વચ્ચે થયેલો એ સંઘર્ષ હતો. ઘણી વાર ક્રિયેટિવ એનર્જી માણસને આક્રમક બનાવી દેતો હોય છે. શબાના અને સ્મિતા બન્નેને એકબીજાની ટેલેન્ટ માટે ખૂબ માન હતું. સ્મિતાએ જોકે ક્યારેય કબૂલ ન કર્યું કે શબાનાને કારણે એની રાતોની ઊંઘ હરામ થઈ ગઈ છે, પણ શબાના ચોક્કસપણે કબૂલ કરતી કે સ્મિતાને કારણે પોતે ડિસ્ટર્બ્ડ રહે છે. મને યાદ છે,સ્મિતાના દેહાંત પછી શબાનાએ જાહેરમાં કહેલું કે હું હવે દરિદ્ર થઈ ગઈ છે, કેમ કે મારી સામે હવે હરીફાઈ રહી નથી, મને શ્રેષ્ઠ આપવા માટે મજબૂર કરી દે એવી કોઈ પ્રતિસ્પર્ધી રહી નથી. મને નથી લાગતું કે ભારતની બીજી કોઈ ટોચની અભિનેત્રીએ આટલી પ્રામાણિક કબૂલાત ક્યારેય કરી હોય.’

સ્મિતાને કારણે શબાનાને પડકાર અને પ્રેરણા બન્નેનો અનુભવ થતો. બન્નેને ભલે એકબીજા સાથે બનતું નહીં, પણ એકમેકના પરિવાર પ્રત્યે તેઓ ખૂબ આદરભાવ ધરાવતાં. શબાના એક કિસ્સો અવારનવાર કહે છે. બાઝાર (1982)નું શૂટિંગ ચાલી રહ્યું હતું ત્યારે આખું યુનિટ કોઈ હોટલમાં ઉતર્યું હતું. સ્મિતા લીડ હિરોઈન હતી એટલે સૌથી મોટો કમરો એને આપવામાં આવેલો. ફિલ્મમાં શબાનાનાં મમ્મી શૌકત આઝમીની પણ એક નાની ભુમિકા હતી. સ્મિતાને ખબર પડી કે શૌકત શૂટિંગ માટે આવવાનાં છે અને સૌની સાથે આ હોટલમાં ઉતરવાનાં છે. એમણે તરત પોતાનો કમરો ખાલી કરી આપ્યો અને ચુપચાપ નાના કમરામાં શિફ્ટ થઈ ગયાં. એમનો આગ્રહ હતો કે શૌકત આઝમી સિનિયર એકટ્રેસ છે, શબાનાનાં મમ્મી છે એટલે હોટલનો સૌથી સારો કમરો તો એમને જ મળવો જોઈએ!

સામે પક્ષે સ્મિતાના પરિવારને પણ શબાના પર પૂરો ભરોસો હતો. સ્મિતાનો દીકરો પ્રતીક શબાનાને માસી કહીને બોલાવે છે. સ્મિતાના દેહાંતના બહુ વર્ષો બાદ એના પરિવારે એક વાર શબાનાને કહેલું કે બેટા, પ્રતીકની કરીઅરનું ધ્યાન હવે તારે જ રાખવાનું છે!

છેલ્લા શ્વાસ લીધા ત્યારે સ્મિતા પાટિલની ઉંમર 31 વર્ષ હતી. ફક્ત 31 વર્ષ!  સ્મિતાની જીવનરેખા જો લંબાઈ હોત એમણે કેવા કમાલનાં પર્ફોર્મન્સીસ આપ્યાં હોત અને શબાના સાથેની સ્પર્ધાએ કેવાં નવાં નવાં પરિમાણો ધારણ કર્યાં હોત તે કેવળ એક કલ્પનાનો વિષય છે.



કામઢા માણસને પારખવાની કળા

સંદેશ - અર્ધ સાપ્તાહિક પૂર્તિ - 4 એપ્રિલ 2018

કોલમઃ ટેક ઓફ       

ટ્રેનના ડબામાં કચરાપોતાં કરનારી સામાન્ય બાઈ પોતાની સૂઝબૂઝ, ઇમાનદારી અને ખાસ તો કંપનીના બોસની સતર્ક દષ્ટિને કારણે જોતજોતામાં રિજનલ સ્ટેશન માસ્ટર બની ગઈ. આ મહિલાને કારણે કંપનીમાં દાખલો બેસી ગયોઃ જોબ માટે આવતા માણસની ટેલેન્ટ જોવાની હોય, સર્ટિફિકેટનાં કાગળિયાં કે એન્ટ્રેન્સ ટેસ્ટના માર્ક્સ નહીં.  

'પેશન કાં તો માણસમાં હોય અથવા તો ન હોય. તમે કોઈને બળજબરીથી પેશનના ઇંજેક્શન મારી શકતા નથી. પેશન જો માણસના લોહીમાં જ નહીં હોય અને છતાંય તમે એને ધરાર જોશીલા-ઝનૂની બનાવવાની કોશિશ કરશો તો આ કસરતમાં માત્ર તમારો જ સમય ને શક્તિ બગડશે.'

આ સો ટકાની સાચી વાત રિચર્ડ બ્રેન્સને કહી છે. રિચર્ડ બ્રેન્સન એટલે વિશ્વવિખ્યાત વર્જિન ગ્રુપના માલિક. સુપર સેલિબ્રિટી બ્રિટીશ બિઝનેસમેન. મ્યુઝિકની રેકોર્ડથી માંડીને પ્લેન, ટ્રેન અને ઇવન સ્પેસ ટ્રાવેલ સુધીનાં ફિલ્ડ્સમાં વર્જિન ગ્રુપ સક્રિય છે. આ ગ્રુપની કુલ કંપનીઓનો આંકડો ચારસો જેટલો છે. આજની તારીખે આ બ્રિટીશ બિઝનેસમેન 5.1 બિલિયન ડોલર (એટલે કે આશરે 331 અબજ રૂપિયા)નો આસામી છે.  રિચર્ડ બ્રેન્સન સરસ લેખક પણ છે અથવા કહો કે એમને બહુ જ કાબેલ એડિટર મળ્યા છે જે એમનાં લખાણને ખૂબ જ રસાળ અને પ્રવાહી બનાવીને પુસ્તકમાં પેશ કરે છે. તેમના એક પુસ્તકનું નામ છે, 'ધ વર્જિન વે'. વર્જિન વે એટલે સાદી ભાષામાં રિચર્ડ બ્રેન્સનની સક્સેસ ફોર્મ્યુલા. શું છે આ ફોર્મ્યુલા? પોતાની કંપની માટે કામ કરી રહેલા લોકોને ભરપૂર સ્વતંત્રતા, નિર્ણયો લઈ શકવાની છૂટ, ફ્લેક્સિબિલિટી અને વધુમાં વધુ સુવિધા આપવી કે જેથી તેમની સર્જનાત્મકતા ખીલે, એમને કામ કરવાની મજા આવે, તેઓ બેસ્ટ પર્ફોર્મન્સ આપવાની પ્રેરણા મળે જેના પરિણામે સરવાળે કંપનીનું ભલું થાય. એકલું વર્જિન ગ્રુપ જ શા માટે, આંતરરાષ્ટ્રીય સ્તરે ટકોરાબંધ વિશ્વસનીયતા અને પ્રતિષ્ઠા પ્રાપ્ત કરી ચુકેલી મોટા ભાગની મલ્ટિનેશનલ કંપનીમાં વત્તેઓછે અંશે આવું જ કલ્ચર હોવાનું.

ઉત્તમ લીડર કે કંપનીના માલિકમાં પેશન ધરાવતા લોકોને શોધી કાઢવાની એક આંતરિક સૂઝ હોય છે. રિચર્ડ બ્રેન્સને પોતાનાં પુસ્તકમાં બે સરસ કિસ્સા ટાંક્યા છે. વર્જિન ગ્રુપમાં વર્જિન ટ્રેન્સ નામની એક કંપની છે, જે ઇંગ્લેન્ડમાં ટ્રેનો દોડાવે છે. ટોની કોલિન્સ નામના મહાશય નવ વર્ષ માટે આ કંપનીના ચીફ એક્ઝિક્યુટિવ ઓફિસર (સીઈઓ) રહી ચુક્યા છે. જૂના જમાનામાં જે રીતે રાજાઓ છૂપા વેશે નગરચર્યા કરતા નીકળતા એ રીતે ટોનીભાઈને પણ કોઈ પણ ઢોલનગારાં વગાડ્યાં વગર પોતાની જ કંપનીની ટ્રેનોમાં ચુપચાપ મુસાફરી કરવા નીકળી પડતા કે જેથી સામાન્ય મુસાફરોને જે કોઈ અગવડ પડતી હોય તેનો ફર્સ્ટ-હેન્ડ અનુભવ લઈ શકાય. એક વાર ટોનીએ જોયું કે કચરાંપોતાં કરવાનું કામ કરનાર ક્લીનર હસતા મોઢે પોતાની કામગીરીમાં સમાવેશ થતો ન હોય તેવી ફરજો બજાવી રહી હતી. એણે એક વૃદ્ધ દંપતીને એમની સીટ પર બેસાડ્યાં, એમને છાપાં આપ્યાં, પાણીની બોટલ એમના હાથમાં મૂકી, વગેરે. એની રીતભાતમાં ગરિમા હતી, એની બોડી લેંગ્વેજ તેમજ ચહેરા પર એટલો આનંદ અને ઉત્સાહ હતા કે સામેના માણસ પર પોઝિટિવ અસર થયા વગર ન રહે. ટોનીને નોંધ્યું કે આ ક્લીનર મહિલાએ વર્જિન ટ્રેન્સનો યુનિફોર્મ પહેર્યો નહોતો. ટોનીને ખબર પડી કે મહિલા વર્જિન ગ્રુપની સ્ટાફર નહોતી. ટ્રેનની સાફસફાઈ કરવા માટે કોઈ એજન્સીને કોન્ટ્રેક્ટ આપવામાં આવ્યો હતો અને તે એજન્સી તરફથી આ મહિલા અને એના જેવાં અન્ય ક્લીનરોને ક્લીનિંગ માટે મોકલવામાં આવ્યાં હતાં. 
  
મહિલા જે રીતે સામે ચાલીને વધારાનાં કામ કરી રહી હતી તે જોઈને ટોની કોલિન્સ ભારે પ્રભાવિત થયા. તેમણે મહિલાને પોતાની ઓળખાણ આપીઃ હું આ ટ્રેનો ચલાવતી કંપનીનો બોસ છું. શું તને પેલી એજન્સીમાં ક્લીનર તરીકે કોન્ટ્રેક્ટ પર રહેવાને બદલે વર્જિન ટ્રેન્સ કંપનીમાં જોબ કરવી ગમે? મહિલાએ કહ્યુઃ સાહેબ, વર્જિન ટ્રેન્સ જેવી મોટી કંપનીમાં નોકરી કરવી કોને ન ગમે? હકીકતમાં મેં તમારી કંપનીમાં જોબ મેળવવા માટે બે વાર કોશિશ પણ કરી હતી, પણ હું એન્ટ્રેન્સ ટેસ્ટમાં નાપાસ થઈ એટલે મેળ ન પડ્યો (આઇ વોઝ નોટ ગુડ ઇનફ ટુ પાસ ધ એન્ટ્રેન્સ ટેસ્ટ).

ટોની કોલિન્સ ચોંકી ઉઠ્યા. આટલી કાબેલ મહિલા મારી કંપનીમાં જોબ મેળવવા માટે 'ગુડ ઇનફ' નથી? એમણે તરત પોતાના એચઆર (હ્યુમન રિસોર્સીસ) ડિપાર્ટમેન્ટના સૌથી સિનિયર માણસને ફોન કર્યો. આખો કિસ્સો સંભળાવ્યો. પછી કહ્યુઃ માણસોને નોકરી પર રાખવાની આપણી જે કંઈ પોલિસી છે તેની તમે તાત્કાલિક સમીક્ષા કરો. આપણે જે પ્રકારના લોકોને કંપનીમાં લેવા માગીએ છીએ એવા જ લોકો  ગળાઈને બહાર રહી જાય તે વળી કેવું? નક્કી આપણી ચકાસણી કરવાની પદ્ધતિમાં કશીક ક્ષતિ છે. પ્લીઝ, આ ક્ષતિ શોધી કાઢો અને સત્વરે દૂર કરો.



એચઆર ડિપાર્ટમેન્ટ કામે લાગી ગયું. લોકોને નોકરીમાં લેવાના માપદંડોમાં તાત્કાલિક જરૂરી ફેરફાર કરવામાં આવ્યા. તેનું પરિણામ એ આવ્યું કે કંપનીને જેવા માણસોની ખરેખર જરૂર હતી એક્ઝેક્ટલી એવા જ ઉમેરદવારો પસંદગી પામવા લાગ્યા. પેલી મહિલાને સામેથી ફોન કરીને બોલાવવામાં આવી. એને  ઓન-બોર્ડ સર્વિસ આસિસ્ટન્ટની જોબ ઓફર કરવામાં આવી. મહિલાએ હસીખુશીથી નોકરી સ્વીકારી લીધી.  આવડી મોટી કંપનીનો માલિક ખુદ સામે ચાલીને જોબ આપે ત્યારે માણસને કેટલો પાનો ચડે, એની નિષ્ઠાને કેવું જબરદસ્ત પોષણ મળે! મહિલા ઇમાનદારીથી જોબ કરવા માંડી, એને એક પછી એક પ્રમોશન મળતું ગયું અને ચાર વર્ષમાં તો એ રિજનલ સ્ટેશન માસ્ટર બની ગઈ! ઇંગ્લેન્ડનાં કેટલાય રેલવે સ્ટેશનો પર વર્જિન ટ્રેનો સ્મૂધલી ચાલતી રહે તે જોવાની જવાબદારી હવે એની હતી.

ટ્રેનના ડબામાં કચરાપોતાં કરનારી સામાન્ય બાઈ પોતાની સૂઝબૂઝ, ઇમાનદારી અને ખાસ તો કંપનીના બોસની સતર્ક દષ્ટિને કારણે ક્યાંની ક્યાં પહોચી ગઈ! આ મહિલાને કારણે વર્જિન ટ્રેન્સમાં સ્પષ્ટ દાખલો બેસી ગયોઃ જોબ માટે આવતા માણસની ટેલેન્ટ જોવાની હોય, સર્ટિફિકેટનાં કાગળિયાં કે એન્ટ્રેન્સ ટેસ્ટના માર્ક્સ નહીં.

બીજો કિસ્સો. વર્જિન ગ્રુપની વિમાન કંપની વર્જિન એટલાન્ટિકની સૌથી પહેલી ઓફિસ ન્યુ યોર્કમાં બની હતી. આ ઓફિસની બાજુમાં જ એક બાર-કમ-રેસ્ટોરાં હતું, જેમાં કંપનીનો સીઈઓ ડેવિડ ટેઇટ ઉપરાંત સ્ટાફના બીજા સભ્યો અવારનવાર ડિનર અને ડ્રિન્ક્સ માટે જતા. અહીં એક બારટેન્ડર હતો. ફિલ એનું નામ. (બારટેન્ડર એટલે કાઉન્ટર પર ઊભા ઊભા મહેમાનોની ફરમાઈશ પ્રમાણે ડ્રિન્ક્સ, કોકેટેલ વગેરે બનાવી આપતો માણસ.) ડેવિડ હંમેશાં જુએ કે બારમાં ગમે તેટલી ભીડ કેમ ન હોય, આ બારટેન્ડરના ચહેરા પરથી સ્મિત ક્યારેય વીલાતું નથી. એક સાથે પંદર લોકો અલગ અલગ ફરમાઇશ કરતા હોય તો પણ બારટેન્ડરને બરાબર ખબર હોય કે કોના ડ્રિન્કમાં કઈ માત્રામાં કેટલું દ્રવ્ય ભેળવવાનું છે. નિયમિત આવનારા લોકોએ તો બોલવું પણ ન પડે. બારટેન્ડરને યાદ જ હોય કે એની પસંદ શું છે. ફિલ માત્ર ડ્રિન્ક્સ જ ન બનાવે, એક સાથે અનેક લોકો સાથે વાતો પણ કરતો જાય. માણસ છેલ્લે બારમાં આવેલો ત્યારે શું વાત થયેલી તે પણ તેને યાદ હોય. એનો વ્યવહાર એટલો હૂંફાળો અને મૈત્રીપૂર્ણ હોય કે દરેક ગ્રાહકને જાણે પર્સનલ અટેન્શન મળતું હોય એવી લાગણી થાય.

ડેવિડે પારખી લીધું કે મારી કંપનીમાં કસ્ટમર સર્વિસ એજન્ટ તરીકે કામ કરવા માટે આ માણસ પરફેક્ટ છે! ફિલ અહીં બારના કાઉન્ટર પર જે રીતે કામ કરે છે એવું જ કામ જો એ એરપોર્ટના કાઉન્ટર પર પણ કરે તો ઉતારુઓ પર કેટલી સરસ ઇમ્પ્રેશન પડે. એક વાર ડેવિડે એને પોતાની ઓળખાણ આપીને કહ્યુઃ ફિલ, જો હું તને મારી એરલાઇન્સ કંપનીમાં જોબ કરવાની ઓફર આપું તો તું હા પાડે? જોકે એરપોર્ટની જોબમાં તને બારની જેમ લોકો ટિપ નહીં આપે અને તારી શિફ્ટ પણ સતત બદલાયા કરશે. બોલ, છે મંજૂર?

ફિલ હસી પડ્યો. એને એમ કે ડેવિડ મજાક કરે છે. ક્યાં બારટેન્ડરની જોબ અને ક્યાં એરપોર્ટ પર કસ્ટમસ સર્વિસ એજન્ટ તરીકેની જોબ. એણે ડેવિડની વાત ગંભીરતાથી ન લીધી, પણ ડેવિડ જેટલી વાર બારમાં જાય ત્યારે દર વખતે એને યાદ કરાવે કે ફિલ, મારી સ્ટેન્ડિંગ ઓફર વિશે તે પછી શું વિચાર્યું? આખરે ફિલ બારમાં દારૂ પીરસવાનું કામ છોડીને વર્જિન એટલાન્ટિકમાં કામ કરવા તૈયાર થઈ ગયો. ધાર્યું હતું એવું જ થયું. એરપોર્ટ કસ્ટમર સર્વિસ એજન્ટ તરીકે એ આવતાંની સાથે જ હિટ થઈ ગયો. થોડા સમયમાં એને સુપરવાઇઝર તરીકે પ્રમોશન મળ્યું. પછી ડ્યુટી મેનેજર બન્યો અને આખરે એરપોર્ટ મેનેજર બની ગયો! આ વાતને આજે વીસ કરતાંય વધારે વર્ષ થઈ ગયાં છે. દુનિયાભરના એરપોર્ટ્સ પર એણે કામ કર્યું.

રિચર્ડ બ્રાન્સન એને ઘણી વાર ન્યુ યોર્કના નેવાર્ક એરપોર્ટ પર જોતા. એક વાર એમનાથી ન રહેવાયું એટલે ફિલને પૂછી જ લીધુઃ ફિલ, કહે તો ખરો, ડેવિડે તને શી રીતે મારી કંપનીમાં કામ કરવા માટે પટાવ્યો? ફિલે આંખ મીચકારીને હસીને જવાબ આપ્યોઃ સર, મને પટાવવાની જરૂર જ નહોતી. હું ટીનેજર હતો ત્યારથી મને ફુલફટાક તૈયાર થયેલી એરહોસ્ટેસો બહુ ગમતી. મને થાય કે કેવી હસમુખી અને સુંદર છોકરીઓ છે આ બધી! હું બેવકૂફ થોડો છું કે ડેવિડે મને એરપોર્ટ પર જોબ ઓફર કરે ને હું ના પાડું!   

ખેર, આ તો મજાકની વાત થઈ. હકીકત એ છે કે ફિલ જેવા કે પેલી મહિલા જેવા લોકો જ્યારે પોતાનું અંગત પેશન, ઇમાનદારી અને ઉત્સાહ પોતાનાં કામમાં રેડે છે ત્યારે તેઓ કોઈ પણ કંપની માટે એસેટ એટલે મૂડી બની જતાં હોય છે. 
          

0 0 0 


સ્વામી પ્રવાસાનંદની યુએસકથા

 ચિત્રલેખા - માર્ચ ૨૦૧૮

 કોલમ: વાંચવા જેવું 

 ‘થોડાક અપવાદો બાદ કરતાં એવું જોવા મળે છે કે અમેરિકા આવેલો દેશી, જે સાલમાં ભારત છોડ્યું હોય તે સાલનું માનસ જાળવી રાખે છે. પછીનાં વર્ષોેમાં ભારત ખાસ્સું આગળ નીકળી જાય તોય બિચારો ત્યાં જ ચોંટેલો રહે છે. (લેભાગુ, ધંધાદારી) સ્વામીજીઓ તો એ બિચારાને તેથીય આગળની સાલમાં ધકેલી મૂકે છે... ભારતથી રોજ એક્સપોર્ટ ક્વોલિટીના બાવાઓ ત્યાં પહોંચે છે. દોરા-ધાગા-જંતર-મંતર-મંત્રેલું પાણી અને જ્યોતિષની બોલબાલા ઓછી નથી. ભગવું વસ્ત્ર જોયું કે વાંસડાની જેમ ભોંય પર પડીને નમન કરાનારાં બબૂચક બૈરાં અને નાદાન માટીડા અહીં ઓછાં નથી.’  



ચાલો, આ લખાણમાં પૂર્વગ્રહના ખાડા કે અતિ મુગ્ધતાના સ્પીડબ્રેકર નથી જ આવવાનાં!
 ગુણવંત શાહ જેવી વિચારશીલ વ્યક્તિ વિદેશ વિશે વાત માંડે ત્યારે આપણા મનમાં આ વાતની સતત ધરપત હોય છે. આપણને ખબર હોય છે કે આ શબ્દસફર દરમિયાન જે સામે આવશે હશે એ આકર્ષક નિરીક્ષણો તેમજ એેક જ સ્થિતિને અનેક સંદર્ભમાં નિહાળી શકવાનો તટસ્થ અભિગમ હશે.

 આજે જે પુસ્તકની વાત કરવી છે એ ‘કોલમ્બસના હિન્દુસ્તાન’ કંઈ અમેરિકાની ટિપિકલ પ્રવાસકથા નથી. ન જ હોય. લેખક એને સંવેદનકથા તરીકે ઓળખાવે છે. એ પહેલી વાર ૧૯૬૭માં અમેરિકા ગયા હતા, યુનિવર્સિટી ઓફ મિશિગનના વિઝિટિંગ પ્રોફેસર તરીકે. એ વખતે લેખક સળંગ આઠ મહિના પત્ની સાથે અમેરિકા રહેલા. બીજી વખત ૧૯૮૫માં એરિઝોના સ્ટેટ યુનિવર્સિટીમાં ચાર મહિના કાર્યરત રહ્યા હતા. આ સિવાય પણ અમેરિકાના નાના નાના પ્રવાસ ઘણા થયા. ફરવાના શોખીન લેખક કહે છે કે ભૂલથી પણ જો એ સાધું બન્યા હોત તો પોતાનું નામ એમણે પ્રવાસાનંદ રાખ્યું હોત!

લેખક અમેરિકા વિશેની વાતોની સાથે સાથે ખૂબ બધી વિચારોત્તેજક વાતો પણ કરતા જાય છે. દેશ-દેશાવર ફરનારા લોકોને એ ત્રણ જૂથમાં વિભાજિત કરે છે - સહેલાણીવૃત્તિ ધરાવનારા (ટુરિસ્ટ), પ્રવાસવૃત્તિ ધરાવનારા (ટ્રાવેલર) અને યાત્રાવૃત્તિ ધરાવનારા (પિલગ્રિમ). ટુરિસ્ટને ઓછા સમયમાં ખૂબ બધી જગ્યાઓ ‘કવર’ કરી નાખવાની ઉતાવળ અને અભરખો હોય. એ ખર્ચે ઘણું, પણ પામે ઓછું. ફરે ઘણું, પણ શીખે ઓછું. પ્રવાસવૃત્તિ ધરાવનાર ટ્રાવેલરમાં કશુંક ઊંડાણથી પામવાની ઝંખના હોય છે. એ જે-તે સ્થળે પહોંચતા પહેલાં હોમવર્ક કરી લે, ફરતાં ફરતાં નોંઘ કરતો રહે. એને મોઢું ત્રાંસુ કરીને સેલ્ફી પાડ્યા કરવામાં નહીં, પણ યોગ્ય જગ્યાએ અને યોગ્ય સમયે કેમેરાની ચાંપ દાબવામાં રસ હોય છે. આ બન્નેની તુલનામાં યાત્રાવૃત્તિ ધરાવતી વ્યક્તિ એક ઊંચી અવસ્થા પર હોય છે. લેખકે બાંધેલી વ્યાખ્યા પ્રમાણે, જે-તે સ્થળે સાહજિક રીતે ઉદભવેલાં વિચારતીર્થ અને ભાવતીર્થ સાથે એકરુપ થવાની સાચુકલી આકાંક્ષાનું પરિણામ એટલે યાત્રાવૃત્તિ. જોવાલાયક જગ્યા એટલે જીવવાલાયક જગ્યા, માણસને રહી પડવાનું મન થાય એવી જગ્યા. આવી ઇચ્છા યાત્રાવૃત્તિ હોય તો જ શક્ય બને.

 ગુણવંત શાહ લખે છે:

 ‘અમેરિકા મને ખૂબ ગમે છે. ત્યાં જઈને વસવાનું મન કદી નથી થયું, પણ દર બે વર્ષે એકાદ મહિનો ત્યાં ગાળવાનું મળે તે ખૂબ ગમતું... મને સતત એવી લાગણી રહે છે કે તમામ વૈભવ વચ્ચેય અમેરિકન આદમીની અંદર પલાંઠી વાળીને બેઠેલો ‘આદિમાનવ’ (એટલે કે સહજ, સાચુકલો, ઓથેન્ટિક માનવ) હજી મર્યો નથી. અમેરિકા પ્રત્યેના મારા ખેંચાણનું રહસ્ય આવી લાગણીમાં રહેલું છે.’

 અમેરિકા સારા અને ખરાબ બન્ને પ્રકારના ગ્લોબલ ટ્રેન્ડ્ઝ સેટ કરવામાં આગેવાની લેતું રહ્યું છે. લેખક અમેરિકાના નેતૃત્વને બટાટા છોલવાના ચપ્પુ સાથે સરખાવે છે. કાળજી રાખીએ તો બટાટા છોલાય અને ચપ્પુ ઊંધું પકડાય તો આંગળી છોલાય! 

 માત્ર સાડાચાર સદી જેટલી ઉંમર ધરાવતું અમેરિકા સાચા અર્થમાં યંગ નેશન છે. નાની ઉંમરે હોય એવી ઉર્જા, જોશ, નાદાની, વિસ્મય, ખુલ્લાપણું આ બઘાં જ અમેરિકાનાં પ્રમુખ લક્ષણ છે. હજારો વર્ષોેમાં ફેલાયેલી આપણા પ્રાચીન સભ્યતાની તુલનામાં અમેરિકાનો ઇતિહાસ સાવ નહીં જેવો, તોય અહીંની પ્રજાને પુરાતન બાબતમં બહુ રસ પડે.

 શ્ર્વેત-શ્યામ અમેરિકનોના વ્યક્તિત્ત્વના જુદા જુદા રંગ દોરવાની સાથે લેખકે ત્યાં વસેલા ભારતીયો વિશે કલમ ન ચલાવે એ કેમ બને. એક બાજુ અમેરિકામાં સ્થાયી થઈને આંતરિક-બાહ્ય સ્તરે સમૃદ્ધ જીવન જીવનારા ગરિમાભર્યા ભારતીયો છે, તો સામે છેડે કેટલાક નમૂનાઓ એવા છે જેમને જોઈને લાગે કે મૂળ તો એ મુંબઇ સેન્ટ્રલ સ્ટેશને હમાલી કરવા માટે સર્જાયેલા હતા, પરંતુ ભૂલથી અમેરિકા પહોંચી છે! લેખક કહે છે કે આવા લોકોને અમેરિકાથી તગેડી મૂકવામાં આવે તો ભારતની છબી સુધરે તેમ છે. આગળ લખે છે: 

 ‘થોડાક અપવાદો બાદ કરતાં એવું જોવા મળે છે કે અમેરિકા આવેલો દેશી, જે સાલમાં ભારત છોડ્યું હોય તે સાલનું માનસ જાળવી રાખે છે. પછીનાં વર્ષોેમાં ભારત ખાસ્સું આગળ નીકળી જાય તોય બિચારો ત્યાં જ ચોંટેલો રહે છે. (લેભાગુ, ધંધાદારી) સ્વામીજીઓ તો એ બિચારાને તેથીય આગળની સાલમાં ધકેલી મૂકે છે... ભારતથી રોજ એક્સપોર્ટ ક્વોલિટીના બાવાઓ ત્યાં પહોંચે છે. દોરા-ધાગા-જંતર-મંતર-મંત્રેલું પાણી અને જ્યોતિષની બોલબાલા ઓછી નથી. ભગવું વસ્ત્ર જોયું કે વાંસડાની જેમ ભોંય પર પડીને નમન કરાનારાં બબૂચક બૈરાં અને નાદાન માટીડા અહીં ઓછાં નથી.’ 

 પુુસ્તકના પ્રત્યેક લેખના અંતે મૂકાયેલું અવતરણ કે માહિતી પણ મજેદાર છે. જેમ કે, આ આંકડાબાજી પર નજર ફેરવો:

 દુનિયાની વસ્તીની પાંચ ટેકા જેટલા અમેરિકનો દુનિયાની ૨૪ ટકા ઊર્જા વાપરે છે. સરેરાશ ૧૨ ચીના, ૩૧ ભારતીય, ૧૨૮ બાંગ્લાદેશી અને ૩૭૦ ઇથિયોપિયાવાસી જેટલી એનર્જી એક અમેરિકન ખર્ચી નાખે છે. હજુ આગળ સાંભળો. અમેરિકનો રોજ બે લાખ ટન ખાવાલાયક ખોરાક ફેંકી દે છે. આખા અમેરિકાની પ્રજા ૮૧૫ અબજ કેલરી રોજ ખાય છે. જેટલી હોવી જોઈએ એના કરતાં ૨૦૦ અબજ કેલરી વધારે. કેલરીના આ વધારેના જથ્થામાંથી બીજા આઠ કરોડ લોકોને પોષણ આપી શકાય!

 પુસ્તકનું મૂળ લખાણ વર્ષો પહેલાં લખાયં હોવા છતાં આજે પણ એટલું જ રિલેવન્ટ લાગે છે એનું એક કારણ એ પણ છે કે સંવર્ધિત આવૃત્તિ તૈયાર કરતી વખતે લેખકે આદત મુજબ સારી એવી જહેમત લીધી છે. વાંચવા વંચાવવા જેવું મસ્તમજાનું પુસ્તક.                                                                                                0 0


 કોલમ્બસના હિંદુસ્તાનમાં  

 લેખક:  ગુણવંત શાહ
 પ્રકાશક: આર. આર. શેઠ એન્ડ કંપની 
 ખાનપુર, અમદાવાદ-૧ અને પ્રિન્સેસ સ્ટ્રીટ, મુંબઈ-૧
 ફોન: (૦૭૯)૨૫૫૦૬૫૭૩, (૦૨૨) ૨૨૦૧ ૩૪૪૧
 કિંમત: ૧૫૦/ રુપિયા
  પૃષ્ઠ: ૧૪૬
 0 0 0 


Sunday, April 15, 2018

હિટ-મશીન નંબર વન

સંદેશ - સંસ્કાર પૂર્તિ - 15 એપ્રિલ 2018
મલ્ટિપ્લેક્સ                   
વરૂણ ધવનનો સૌથી મોટો પ્લસ પોઈન્ટ છે કે ફિલ્મમેકર પપ્પા ડેવિડ ધવનના જૂના, જાણીતા, સલામત પણ સાવ સત્ત્વ વગરના રુટ પર ગાડી હંકાર્યે રાખવાને બદલે એ તરત બાયબાસ પકડીને બહેતર રસ્તા પર આવી ગયો. એણે એક કરતાં વધારે વખત પૂરવાર કર્યું છે કે એને ઠાલા સ્ટારડમમાં નહીં, બલકે એક અભિનેતા તરીકે વિકસવામાં પણ રસ છે.


'બ ફિલ્મેં હિટ હો રહી હૈ સાલે કી. પતા નહીં કૈસા નસીબ લે કર પૈદા હુઆ હૈ કમીના!'
અર્જુન કપૂરે એક ઇન્ટરવ્યુમાં વરૂણ ધવન માટે મજાકમાં અને મિત્રભાવે આ મતલબનાં ઉચ્ચારણો કર્યાં હતાં. અર્જુનની હૈયાવરાળ સમજી શકાય એવી છે. નવી પેઢીના હીરો જ શું કામ, સિનિયરો પણ બળી બળીને બેઠા થઈ જાય એવો વરૂણનો ટ્રેક રેકોર્ડ રહ્યો છે. ફિલ્મી દુનિયામાં એ લોન્ચ થયો એ વાતને હજુ માંડ છ વર્ષ થયા છે. આટલા સમયગાળામાં એણે નવ ફિલ્મો કરી. આ નવેનવ ફિલ્મો કાં તો હિટ, સુપર હિટ યા તો સેમી હિટ થઈ છે. ફિલ્મ ઇન્ડ્ટ્રીનો બીજા ક્યો સિનિયર કે જુનિયર સ્ટાર છાતી ફૂલાવીને 100 ટકા સક્સેસ રેશિયો ધરાવતો હોવાનો દાવો કરી શકે એમ છે?  

આ શુક્રવારે વરૂણની દસમી ફિલ્મ રિલીઝ થઈ. આ મહિનો ભલે એપ્રિલ રહ્યો, પણ ફિલ્મનું નામ 'ઓક્ટોબર' છે. શૂજિત સરકાર જેવા ઊંચી પ્રતિષ્ઠા ધરાવતા ડિરેક્ટરે તે બનાવી છે. ઓક્ટોબર ફિલ્મ વરૂણની સફળતાની કૂચકદમને આગળ ધપાવે છે કે બ્રેક મારે છે તે આજકાલમાં જ સ્પષ્ટ થઈ જશે.
2012માં વરૂણની સાથે આ બે નવોદિતો પણ 'સ્ટુડન્ટ ઓફ ધ યર' ફિલ્મથી બોલિવૂડમાં લોન્ચ થયાં હતાં - આલિયા ભટ્ટ અને સિદ્ધાર્થ મલ્હોત્રા. કરણ જોહરે ડિરેક્ટ કરેલી 'સ્ટુડન્ટ ઓફ ધ યર' રિલીઝ થઈ ત્યારે વરૂણ 24 વર્ષનો હતો. આજે એ ત્રીસનો થયો ને હજુય એ ક્યુટ દેખાય છે ને એનો છોકરડા જેવો ચાર્મ અકબંધ રહ્યો છે. કરણ જોહરનાં ત્રણેય સ્ટુડન્ટ્સમાંથી આલિયા ભટ્ટ અભિનયના મામલામાં સૌથી બ્રિલિયન્ટ સાબિત થઈ તે સાચું, પણ બોક્સઓફિસના સંદર્ભમાં તેનો ટ્રેક રેકોર્ડ વરૂણની માફક હંડ્રેડ પરર્સન્ટ નથી. (યાદ કરો, આલિયાની મહાબોરિંગ 'શાનદાર'.) સિદ્ધાર્થ મલ્હોત્રાની તો આખી કરીઅર હિટ અને ફ્લોપ વચ્ચે હિંચકા ખાતી રહી છે. એક બાજુ સિદ્ધાર્થની 'એક વિલન' અને 'કપૂર એન્ડ સન્સ' જેવી સફળ ફિલ્મો કરે છે તો બીજી બાજુ 'બાર બાર દેખો' અને 'અ જેન્ટલમેન' જેવી બેક-ટુ-બેક બબ્બે સુપરફ્લોપ ફિલ્મો આપી આખો કેસ બગાડી નાખે છે. બીજા યંગ સ્ટાર્સની વાત કરીએ તો અર્જુન કપૂર, આદિત્ય રોય કપૂર, શ્રદ્ધા કપૂર, સુશાંત સિંહ રાજપૂત, આયુષ્યમાન ખુરાના સહિતના એ આખી બેચના સિતારાઓ નિયમિતપણે નિષ્ફળતાનો સ્વાદ ચાખતાં રહે છે. એક માત્ર વરૂણે જ કોણ જાણે ક્યા સાધુબાબા પાસેથી દોરાધાગા કરાવી આવ્યો છે કે 'ફ્લોપ' શબ્દ એની આસપાસ ફરકવાનું નામ સુધ્ધાં લેતો નથી. કમસે કમ ગયા શુક્રવાર સુધી તો નહીં જ.

ઘણા લોકો વરૂણને ગોવિંદા અને સલમાન ખાનની ભેળપુરી જેવો ગણે છે. આ નિરીક્ષણમાં અમુક અંશે તથ્ય પણ છે. 'સ્ટુડન્ટ ઓફ ધ યર' પછી રિલીઝ થયેલી વરૂણની બીજી ફિલ્મ 'મૈં તેરા હીરો' હતી, જે એના પપ્પાશ્રી ડેવિડ ધવને બનાવી હતી. ગોવિંદાને 'બ્રાન્ડ ગોવિંદા' બનાવનાર ડેવિડ ધવન છે. આ એક્ટર-ડિરેક્ટરની જોડીએ 19 ફિલ્મો કરી છે! સલમાન ખાને કોઈ એક ડિરેક્ટર સાથે કરીઅરની સૌથી વધારે ફિલ્મો કરી હોય તો એ ડેવિડ ધવન છે - પૂરી નવ ફિલ્મો! દેખીતું છે કે 'મૈં તેરા હીરો'માં અને પછી 'જુડવા-ટુ'માં વરૂણ ધવનનાં પર્ફોર્મન્સમાં ગોવિંદા-સલમાનની ધેરા શેડ્ઝ દેખાવાના જ. વરૂણે એક ઇન્ટરવ્યુમાં કહેલું પણ ખરું કે, હું ગોવિંદા સર અને સલમાન સર જેવો શોટ આપું  તો મારા ડેડી બહુ રાજી થાય છે!



ખૂબ બધી હિટ ફિલ્મો આપનાર ડેવિડ ધવનનું બોલિવૂડમાં નામ છે, પણ સાથે સાથે અર્થહીન અને ક્યારેક વલ્ગર ચાળાં ભભરાવેલી મસાલા કોમેડી ફિલ્મોના મેકર તરીકે તેઓ બદનામ પણ છે. વરૂણનો સૌથી મોટો પ્લસ પોઈન્ટ છે કે પપ્પાજીના જૂના, જાણીતા, સલામત પણ સાવ સત્ત્વ વગરના રુટ પર ગાડી હંકાર્યે રાખવાને બદલે એ તરત જ બાયબાસ પકડીને બહેતર રસ્તા પર આવી ગયો. 'સ્ટુડન્ટ ઓફ ધ યર' રિલીઝ થઈ પછી તરત જ એણે 'બદલાપુર' જેવી ડાર્ક, ઓફબીટ અને નવાનિશાળીયા માટે ખાસ્સી અઘરી કહેવાય એવી ફિલ્મ પસંદ કરી હતી. 'બદલાપુર' રિલીઝ થાય તેની પહેલાં 'મૈં તેરા હીરો' અને 'હમ્પ્ટી શર્મા કી દુલ્હનિયા' જેવી પ્રોપર મેઇન્સ્ટ્રીમ ફિલ્મો આવી ગઈ. આ બન્ને ફિલ્મો હિટ થઈ એટલે ઇન્ડસ્ટ્રીમાં વરૂણનું સ્થાન ઓર મજબૂત બન્યું જેનો સીધો ફાયદો 'બદલાપુર'ને મળ્યો. કરીઅરની આ ચોથી જ ફિલ્મથી વરૂણે જાણે જાહેર કરી દીધું કે ખબરદાર મને ચીલાચાલુ ફિલ્મો કરનારો દમ વગરનો હીરો માની લીધો છે તો!

એમ તો 'હમ્પ્ટી શર્મા...'માં પણ વરૂણનાં પર્ફોર્મન્સ સરસ હતું. આમાં એ કોઈ એનઆરઆઈ  કે સ્ટાઇલિશ બોમ્બે-બોય નહીં, બલકે બાઘ્ઘો દેસી યુવાન બન્યો હતો. આ રોલમાં એ ખાસ્સો કન્વિન્સિંગ લાગતો હતો. એટલેસ્તો એના કરીઅરનું સૌથી મોટું ઓપનિંગ (એટલે ફિલ્મ રિલીઝ થાય તે દિવસનું બોક્સઓફિસ કલેક્શન) આ 'હમ્પ્ટી શર્મા...'ના નામે નોંધાયું. 'બદલાપુર' પછી 'એબીસીડી-ટુ'માં એણે ધર્મેશ સર અને પુનિત જેવા દેશના બેસ્ટ ડાન્સર્સમાં સ્થાન પામતી 'ડાન્સ ઇન્ડિયા ડાન્સ' ટીવી શો ફેમ પ્રતિભાઓ સાથે સીધો મુકાલબલો કર્યો ને ડિસ્ટીંક્શન સાથે પાસ પણ થયો. તે પછીની 'દિલવાલે' ફિલ્મ આમ તો શાહરુખ અને કાજોલની ગણાય. રોહિત શેટ્ટીએ ડિરેક્ટ કરેલી આ ફિલ્મમાં હરખાઈ જવાય એવું કશું નહોતું. તોય તે સેમી-હિટ તો જરૂર થઈ. સગા મોટા ભાઈ રોહિત ધવનની 'ઢિશૂમ' વરૂણની કરીઅરની સૌથી નબળી ફિલ્મ છે. સદભાગ્યે તેણે અબાઉ એવરેજ બિઝનેસ કર્યો એટલે 'ફ્લોપ'ના લેબલથી આબાદ બચી ગઈ.  

તે પછી આવી 'હમ્પ્ટી શર્મા...'ની સિક્વલ, 'બદરીનાથ કી દુલ્હનિયા'. સુપરહિટ. અત્યાર સુધીમાં વરૂણને બોલિવૂડમાં પાંચ વર્ષ થઈ ગયાં હતાં. 'બદરીનાથ...' સુધીની એની આઠ ફિલ્મોનો ટોટલ બિઝનેસ હતો 692 કરોડ રૂપિયા. આઠમાંથી ત્રણ ફિલ્મો મોંઘેરી હંડ્રેડ કરોડ ક્લબમાં સ્થાન પામતી હતી. ત્યાર બાદ રિલીઝ થયેલી 'જુડવા-ટુ' પણ સફળ થતાં વરૂણ ઘવન બોલિવૂડનો આઇએસઆઇ માર્કાવાળો સુપરસ્ટાર છે તે વાત કોઈને શંકા ન રહી.

આ જ કારણ હતું કે 'ઓક્ટોબર'નું કાસ્ટિંગ કરતી વખતે શૂજિત સરકારના મનમાં વરૂણનો વિચાર સુધ્ધાં નહોતો આવ્યો. શૂજિત આ ફિલ્મના મેઇન લીડ માટે કોઈ સાવ અજાણ્યા એક્ટરને લેવા માગતા હતા. વરૂણ જોકે લાંબા સમયથી શૂજિતને કહ્યા કરતો હતો કે સર, મારે તમારી સાથે કામ કરવું છે. સ્ટ્રગલર માણસ બધા પાસે કામ માગતો ફરે તે સમજી શકાય એવું છે, પણ અફલાતૂન ટ્રેક રેકોર્ડ ધરાવતો સ્ટાર સાથેથી કામ કરવાની ઉત્સુકતા વારંવાર વ્યક્ત કરે તે તદ્દન જુદી બાબત થઈ. એક વાર શૂજિત સાંજે વહેલા પરવારી ગયા. એમને યાદ આવ્યું કે વરૂણ ક્યારનો પોતાને મળવાની વિનંતી કરતા મેસેજ મોકલ્યા કરે છે, અત્યારે સમય મળ્યો છે તો એને મળી લઉં. એમણે વરૂણને ફોન કર્યોઃ વરૂણ, હમણાં જ મારી ઓફિસ આવી જા. વરૂણ કહેઃ સર, થોડોક ટાઇમ આપશો? અત્યારે મારી હાલત સાવ લઘરવઘર છે. શૂજિત કહેઃ કશો વાંધો નહીં. લઘરવઘર હાલતમાં આવી જા.



વરૂણ ગયો. શૂજિત સરકાર સાથે લાંબી ચર્ચા થઈ. કોઈની સાથે માત્ર ફોનથી, વોટ્સએપ પર કે સોશિયલ મિડીયા દ્વારા સંપર્કમાં હોવું એક વાત છે અને એ જ વ્યક્તિને પ્રત્યક્ષ, સદેહે મળવું તે તદન જુદી વાત છે.  શૂજિત સરકારે જોયું કે આ છોકરો હિટ સ્ટાર હોવા છતાં એના દિમાગમાં હવા નથી. પોતાની જ પિપૂડી વગાડ્યે રાખવાને બદલે એ સામેના માણસને ધ્યાન દઈને સાંભળે છે. એનો ઉમળકો અને ઉત્સુકતા બનાવટી નથી. એ જેન્યુઇન છે. એની વાત કરવાની રીતમાં, એની આંખોમાં, એની બોડી લેંગ્વેજમાં પ્રામાણિકતા વર્તાય છે. ચર્ચા કરતાં કરતાં વરૂણથી ચાનો કપ પણ ઢોળાયો. શૂજિતે આ પણ નોંધ્યું. વાતચીત પતાવીને વરૂણ ગયો તે સાથે જ શૂજિત સરકારે મોબાઇલ ઉપાડીને ફિલ્મના પ્રોડ્યુસર અને લેખિકા જુહી ચતુર્વેદીને વારફરતી ફોન કરીને કહ્યુઃ 'ઓક્ટોબર'માં આપણે કોઈ ન્યુકમર છોકરાને લેવા માગતા હતા, પણ મને લાગે છે કે મને આપણો હીરો મળી ગયો છે!

આ પઢીના બીજાં હીરો-હિરોઇનોની જેમ વરૂણનું કમ્યુનિકેશન પણ ખૂબ સારું છે. પોતાના મનની વાત એ અસરકારક રીતે પેશ કરી શકે છે. એ પ્રેસ કોન્ફરન્સમાં કે ઇન્ટરવ્યુમાં વાત કરતો હોય ત્યારે એની વૈચારિક સ્પષ્ટતા ખાસ ધ્યાન ખેંચે છે. એની ફિલ્મોની પસંદગી જોઈને, એ જે રીતે પોતાની કરીઅરને આગળ ધપાવી રહ્યો છે તે જોઈને લાગે છે કે એને ઠાલા સ્ટારડમમાં રસ નથી, એક અભિનેતા તરીકે પોતે વિકસતો રહે તે માટે પણ એ સભાન છે. 

એક્ટર ગમે તેટલો પ્રતિભાશાળી હોય, જેન્યુઇન હોય, મહેનતુ હોય, કમ્યુનિકેશનમાં સારો હોય અને સ્માર્ટ હોય તો પણ એને નિષ્ફળતા મળ્યા કરે ને એની કરીઅર ડચકાં ખાધાં કરે, એમ બને. રણબીર કપૂરનું ઉદાહરણ આપણી સામે છે. આથી જ માનવું પડે કે ખાસ કરીને કળાનાં ક્ષેત્રોમાં નસીબ નામનું તત્ત્વ બહુ જોર કરતું હોય છે ખરું. અત્યાર સુધી તો નસીબે વરૂણને સતત સાથ આપ્યો છે. જોઈએ, આગળ શું થાય છે.
0 0 0